Verhalen

WIJ WILLEN GRAAG JOUW VERHAAL

Vele mensen in Nederland zijn direct of indirect wel eens geconfronteerd met het fenomeen mensenhandel. Soms stond je pas jaren later bij stil wat er werkelijk aan de hand was. Een andere keer wist je intuïtief dat er iets niet klopte maar wist je ook niet waar je met je vermoedens naar toe kon. En er zijn slachtofferverhalen en misschien wel daderverhalen. Mensenhandel het lijkt zo ver weg, maar is vaak zo dichtbij.

Mensenhandelpetitie.nl hoopt op vele inzendingen en wil  die verhalen gebruiken ter ondersteuning van de petitie. De verhalen moeten kort en krachtig zijn max. 600 woorden. Bij publicatie op de website zullen altijd alle namen in  het verhaal door mensenhandelpetitie.nl worden veranderd. De verhalen worden altijd anoniem geplaatst en vertrouwelijk behandeld. Zie ook Privacy statement Stuur je verhaal naar mensenhandelpetitie@gmail.com of zendt het in via ‘Jouw verhaal‘ onder aan deze pagina.

———————————————————————————————————–

* Een stageplek

Dit verhaal speelt in het heden

Larissa, een stil en verlegen meisje van 21 jaar heeft een stageplek gevonden. Een plaats die weliswaar bij haar opleiding past, maar niet bij haar persoontje. Ze is vaak afwezig met altijd een vage reden. Larissa heeft geen vrienden, huilt veel, is superonzeker, ze uit haar problemen bij een collega, Johanna, die haar adviseert om hulp te zoeken wat Larissa afhoudt. Uit betrouwbare bron is bekend dat er dagelijks mannen bij haar komen.

Welke ingangen kan Johanna nemen zonder Larissa van zich af te stoten? Wat kan Johanna meer doen dan haar goed in de gaten te houden, haar te waarschuwen, te steunen etc..?! Dit ruikt aan alle kanten naar smerige zaakjes. Noem het vrouwelijke intuïtie.


*Russiche erotische massagesalons in Amsterdam

Het volgende verhaal speelt ongeveer negen jaar geleden,

Ik werkte in een Russische erotische massage salon in Amsterdam en raakte bevriend met één van de meisjes. Ze sprak geen Engels en twee worden Nederlands, ze wilde dolgraag Nederlands leren en door de tijd heen hebben we samen eraan gewerkt om haar dat te leren. Door dat intensieve contact raakten we bevriend. Zo kon ze ook haar verhaal gaan vertellen hoe ze hier in Nederland in die massagesalon terecht was gekomen.

Ze vertelde dat ze via een advertentie in de krant in Rusland hier naartoewas gekomen. In de advertentie stond dat er werk was in bijvoorbeeld een keuken voor spoelwerk en schoonmaakwerk of in de bloemen of kwekerijén om bloemen in bossen te verwerken. In Nederland aangekomen werd ze opgehaald en haar paspoort en papieren werden afgenomen met het verhaal dat ze die nodig hadden om een werkvergunning aan te vragen. Dit bleek dus niet waar en is ze verkocht aan een bordeel. Ze vertelde me dat ze werd bedreigd dat als ze naar de politie zou gaan dat ze haar aan Rusland zouden uitleveren en dreigden met gevangenisstraf of misschien wel gewoon verdwijnen . Als de meisjes geen seks konden of niet wilden hebben met de klanten kwamen ze in deze massagesalon terecht, een eindstation. Ze vertelde dat er een netwerk van diverse huizen bij betrokken was. Toen ik dit allemaal te weten kwam, vielen voor mij alle puzzelstukjes op zijn plaats over het gedrag van de dames daar en ben ik gestopt daar te werken, want met deze wetenschap kon ik niet leven.

Ik heb de politie gebeld en ze getipt dat ze daar eens moesten gaan kijken. Ik werkte daar toen nog dus daarom weet ik dat de politie nooit is gekomen. Ik heb geprobeerd om haar daar weg te halen, heb woonruimte voor haar gevonden en geprobeerd haar te overtuigen dat je mensenrecht hebt hier en dat ze aangifte moest doen. Dat ze haar ook zouden helpen en proberen een verblijfsvergunning of in ieder geval een werkvergunning te krijgen. Ik wilde haar daar allemaal in bijstaan want ik spreek de taal en weet de wegen, maar haar angst was te groot.

Ik ben toen voor mijzelf gaan werken en heb haar meegenomen. Maar de  “Madam” van het Russische massagehuis dreigde haar dat ze niet voor mij mocht werken. Dat zou voor mij en voor haar niet goed aflopen. Daardoor is ze weer terug gegaan en verloor ik het contact met haar. Ik had namen adressen en telefoonnummers en heb toen gebeld naar meld misdaad anoniem maar moest wel mijn naam zeggen. Dit weigerde ik. De telefoniste vroeg of ik dit allemaal kon bewijzen waarop ik antwoorde dat dat nou de taak van de politie is om dat te gaan bewijzen. Ik ben alleen getuige. Ze antwoorde dat ze dan mijn melding niet serieus konden nemen. Ik heb ruim een jaar in die salon gewerkt en zo alles met eigen ogen ondervonden hoe dat allemaal ging en dat was echte onderdrukking en misbruik. Als ik allemaal uitleg hoe het er aan toe ging ben ik nog vele pagina’s aan het vullen. Maanden van slapenloze nachten heb ik ervan gehad en meerdere keren opnieuw geprobeerd de politie te bewegen. Uiteindelijk heb ik me er bij neergelegd dat ik niets kon doen. Met een zwaar hart.

* Inschrijving bij een zorgverzekeraar

In de zomer van 2009 was ik voor een zorgverzekeraar werkzaam in de winkel in Amsterdam-Osdorp. Aan de balie kwam een jonge Marokkaanse man met een bedeesd meisje. Hij kwam zijn vriendin inschrijven voor een zorgverzekering. Hij was zeer zelfverzekerd en deed het woord, het meisje kwam uit Hongarije, was 18 jaar en zat stil en bleekjes naast hem. Haar stem heb ik niet gehoord en ik kreeg ook geen oogcontact met haar. Zij was bij de Gemeentelijke Basis Administratie ingeschreven op zijn adres, daar woonden al meerdere meisjes.

Het voelde niet goed, de jongen was te gladjes en het meisje te onderdanig.

Met dat gevoel kon ik nergens naar toe, waar kon ik zoiets melden? Ik had sterk het vermoeden dat er iets goed fout was, maar de politie kan daar niets mee. Het zit me nog steeds niet lekker, het blijft door mijn hoofd spoken.

* Sandra, de oppas en haar vriendje

Sandra was groot, heel groot. Eigenlijk was ze vooral ook een lomp meisje dat zich met gebogen schouders en een ongelukkige blik door het leven bewoog. Ze wist nog niet zo goed wat ze verder wilde studeren en of ze dat sowieso wel wilde. Ja, dan zou het waarschijnlijk iets met kinderen moeten worden. Daarom had ze gereageerd op een oproep voor oppas die ik geplaatst had. Ze had nu even niets te doen en ze had daardoor de tijd om ook overdag op Jip, ons zoontje te passen. Dat oppassen ging prima en ondertussen leerde ik het privé-leven van Sandra beetje voor beetje beter kennen uit haar verhalen.

Sandra had een vriendje, Mo. Mo verdiende zijn geld met fotomodellenwerk vertelde Sandra. Hoewel ik me niet zo heel veel bij de combinatie van een mannelijk fotomodel en Sandra kon voorstellen, besteedde ik hier totaal geen aandacht aan. Sandra woonde nog bij haar ouders en Mo kwam daar af en toe aanwippen en bleef dan slapen. Mo had nooit geld, vertelde Sandra.

Na een flinke tijd te hebben opgepast, belde Sandra op een middag of ze samen met Mo naar het park mocht, met Jip, uiteraard, anders zou ze daar niet mijn aparte toestemming voor nodig hebben. Ik gaf aan dan toch echt eerst een keer met Mo kennis te willen maken, dus toen maar even nog niet. Tot zover niets bijzonders. En dus kwam  Mo ter kennismaking mee. Een kleine jongen met lange haren in zijn nek (matje) die zich keurig voorstelde en geïnteresseerd vroeg naar mijn werk en andere zaken. Een blik op Mo was voldoende om te kunnen vaststellen dat Mo nooit een fatsoenlijk inkomen kon genereren met modellenwerk. Hij was niet alleen klein, ik kon me ook niet voorstellen dat de nekpartij serieuze opdrachtgevers zou kunnen bekoren. Echt achterdochtig was ik echter nog steeds niet. Die achterdocht kwam pas toen ik de BMW zag waarin hij reedt. Welk serie, nee, dat weet ik echt niet, wel dat ie zwart was, groot en nieuw. Sandra drukte ik vervolgens op haar hart vooral ver weg bij hem te blijven omdat hij deze auto nooit met modellenwerk verdiend kon hebben. Sandra vertelde nog dat ze van vriendinnen had gehoord dat hij een loverboy was en daar ook wel eens voor vast had gezeten. Ik was toen niet op de hoogte van de werkelijkheid achter het fenomeen loverboys, en dus drong de werkelijkheid ook niet tot me door. Ik heb haar nog eens op het hart gedrukt bij die jongen weg te gaan maar meer ook niet. Jip ging inmiddels naar de basisschool en dus hadden we geen oppas meer nodig. Ik heb eigenlijk geen idee hoe het met Sandra verder is gegaan. Pas nu jaren later vraag ik me dat nog wel eens af. Ik hoop dat ze hem ver van zich heeft kunnen houden. Het zit me nog altijd niet lekker maar wat had ik kunnen of moeten doen?